Kies een kleur.
Blauw.
B-L-A-U-W. Kies een nummer.
Acht. - 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8. Kies nog een nummer
Vijftien. - 1, 2, 3, 4...
5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12...
13, 14, 15. Kies een ander nummer.
Zes.
'Je droom is je lot.'
Rock and roll.
Strijkers, begin.
Sara, wil je uitproberen wat je me vroeg ?
Ja. - Zou je dat wat beheerster willen doen ?
- Vibratie. Probeer gewoon of het je bevalt.
Maar wat ik wil...
Ik wil het rijk laten klinken en misschien bijna een beetje golvend...
omdat het een beetje onzuiver is.
Wil je dat het... - Het moet er wat los van staan.
Dat vroeg ik me al af.
Ja ja, zo moet het.
Snazzy.
Oké, pak op tot twintig, alstublieft.
Erik, dit is oppakken tot twintig.
1, 2. 3.
Hé, man, ik ben het. Ik ben zojuist in de stad aangekomen.
Ik dacht dat ik wellicht een lift kon krijgen van jou, maar het is al goed.
Ik kan waarschijnlijk ook gewoon een taxi nemen, of zoiets.
Ja, ik denk dat ik je later nog wel ga zien, of iets in die trend.
Ahoy daar, maat ! Heb je vervoer nodig ?
Heb je een korte lift nodig, die je een stukje op weg helpt ?
Eigenlijk wilde ik een taxi nemen of zoiets, maar als je wilt...
Goed. Mis de boot niet.
Bedankt. - Geen probleem.
Licht de ankers !
Nou, wat vind je van mijn klein vaartuigje ?
Ze is wat we 'bezien-waardig' noemen. Z-I-E-N. Zien met je ogen.
Ik ben van mening dat mijn vervoer een verlenging van mijn persoonlijkheid moet zijn.
Voila. En dit ? Dit is als mijn schermpje naar de buitenwereld...
en elke minuut, is er een andere voorstelling.
Ik mag het misschien niet begrijpen. Ik hoeft het er zelfs niet mee eens zijn.
Maar weet je, ik accepteer het en hou me er min of meer aan.
Je moet de dingen in balans houden, dat is wat ik probeer te zeggen.
Je moet met de stroom meegaan. De zee weigert geen enkele rivier.
Het idee is om constant klaar te staan voor vertrek terwijl je altijd ergens aankomt.
Het bespaart je kennismaking en afscheid.
De reis heeft geen uitleg nodig.
Alleen passagiers. En daar komen jullie van pas.
Het is alsof je op deze planeet komt met een doos krijtjes.
Misschien krijg je acht krijtjes, Misschien krijg je er zestien.
Maar het zit 'm in wat je met de krijtjes doet...
met de kleuren die je hebt gekregen.
Maak je geen zorgen over tekenen en kleuren binnen de lijntjes.
Kleur buiten de lijnen. Kleur zelfs buiten het papier.
Plaats me niet in een hokje. We gaan richting de oceaan.
We zijn niet alleen omgeven door land, dat zeg ik je.
Waar wil je er uit ?
Wie, ik ? Ben ik als eerst ?
Weet ik niet. Het maakt me niet uit.
Geef me gewoon een adres of iets dergeljk, oké ?
Weet je wat, ga drie straten verder...
rechtsaf, dan nog twee blokken verder...
en zet deze kerel af op de volgende hoek.
Waar is dat ? - Ik weet het ook niet, maar het is ergens...
en het gaat je levensloop bepalen.
Allemaal aan wal, dat is aan wal gaan.
De reden dat ik weiger om het existentialisme te beschouwen...
als een Frans modeverschijnsel of als historische curiositeit...
is dat ik denk dat het ons iets belangrijks heeft te bieden voor de nieuwe eeuw.
Ik ben bang dat we de echte deugden van een passionele levensstijl...
het besef dat je verantwoordelijk bent voor jezelf...
het vermogen iets van jezelf te maken en dat je je goed voelt over het leven.
Er wordt vaak over Existentialisme gesproken alsof het een filosofie van de wanhoop is.
Maar ik denk dat de waarheid juist het tegenovergestelde is.
Sartre zei eens tijdens een interview dat hij nooit echt een dag van wanhoop in zijn leven had gevoeld.
Maar een ding dat naar voren komt wanneer je deze jongens leest...
is niet een gevoel van angst voor het leven zozeer als wel...
een ware soort uitbundigheid die je bovenal voelt.
Het is meer dat je je eigen leven moet creëren.
Ik heb de post modernisten gelezen met enige interesse, zelfs bewondering.
Maar wanneer ik ze lees, heb ik altijd dat vreselijk knagende gevoel...
dat iets absoluut essentieels weggelaten wordt.
Hoe meer je praat over een persoon als een sociale constructie...
of als een samenvloeïng van krachten...
of als een brokstuk of iets wat ondergeschikt is...
wat je doet is dat je een hele nieuwe wereld van uitvluchten schept.
En wanneer Sartre over verantwoordelijkheid praat...
praat hij niet over iets abstracts.
Hij praat niet over het soort zelf of ziel waar theologen over zouden twisten.
Het is iets heel concreets. Het gaat erover dat jij en ik praten.
Beslissingen nemen. Dingen doen en de consequenties accepteren.
Er mogen dan zes miljard mensen op de wereld zijn en elke dag meer.
Desondanks, wat jij doet maakt een verschil.
Het maakt wat uit, in de eerste plaats, in materieel opzicht.
Maakt wat uit voor andere mensen en het dient als voorbeeld.
Kort gezegd, ik denk dat de boodschap hier is...
dat we onszelf nooit zomaar af moeten schrijven...
en onszelf moeten zien als slachtoffer van verschillende krachten.
Het is altijd onze beslissing wie we willen zijn.
Schepping lijkt uit onvolmaaktheid te ontstaan
Het lijkt voort te komen uit inspanning en frustratie
En volgens mij komt taal hier uit voort.
Ik bedoel, het kwam voort uit onze wens om boven ons isolement uit te stijgen...
en een soort verbinding met elkaar aan te gaan.
En het zou eenvoudig moeten zijn als het gewoon overleven was.
Zoals bijvoorbeeld 'water'. Daar hebben we een geluid voor bedacht.
Of, 'sabeltandtijger vlak achter je'. Daar hebben we een geluid voor bedacht.
Maar ik denk dat het pas echt interessant wordt...
als we hetzelfde systeem van symbolen gebruiken om te communiceren...
voor alle abstracte en ontastbare dingen die we meemaken.
Wat is bijvoorbeeld frustratie ? Of woede of liefde ?
Als ik 'liefde' zeg...
dan komt het geluid uit mijn mond...
en dat raakt het oor van de ander...
het gaat door zijn trommelvliezen naar de hersenen...
je weet wel, door zijn herinneringen aan liefde of gebrek aan liefde...
en ze horen wat ik zeg en zeggen ja, dat begrijpen ze.
Maar hoe weet ik dat ze het begrijpen ? Want woorden zijn mat.
Het zijn slechts symbolen. Het leeft niet, weet je ?
En zoveel van onze ervaringen zijn ondefinieerbaar.
Zoveel van wat we voelen kan niet uitgedrukt worden. Het is onbespreekbaar.
En toch, als we met elkaar communiceren...
en we...
voelen dat we een connectie hebben...
en we denken dat we begrepen worden...
dan denk ik dat we bijna een gevoel van spirituele eenheid hebben.
En dat gevoel kan vergankelijk zijn, maar ik denk dat we daarvoor leven.
Als we zoeken naar de hoogtepunten van menselijke ontwikkeling...
moet je kijken naar de evolutie van het organisme...
en dan naar de ontwikkeling van zijn interactie met de omgeving.
Evolutie van het organisme begint met de evolutie van leven...
gezien door de hominide afkomst...
van de evolutie van de mensheid.
Neanderthaler, Cro-Magnon mens.
Biologische, antropologische...
ontwikkeling van de steden, culturen...
en cultureel, zijnde menselijke expressie.
Welnu, wat u gezien heeft is meer de evolutie van populaties...
dan de evolutie van individuen.
Daarbij, als u de tijdschaal beschouwd die hierbij betrokken is...
twee miljard jaar leven...
zes miljoen jaar voor menselijke voorvaderen...
100. 000 jaar voor de mensheid zoals wij die kennen...
dan ziet u de telescopische natuur van het evolutionaire paradigma.
Als we dan de agricultuur aanstippen...
en komen bij de wetenschappelijke en de industriële revolutie...
hebben we het over 10. 000, 400 en 150 jaar.
U ziet een verder in elkaar schuiven van de evolutionaire tijdschaal.
Dit betekent dat we al verder evoluerend...
steeds sneller ontwikkelen tot het punt waar dit zich uit...
in ons leven, in deze generatie.
De nieuwe evolutie komt voort uit informatie...
digitale en analoge.
De digitale is kunstmatige intelligentie.
De analoge komt voort uit de moluculaire biologie, het clonen van het organisme.
En als we die twee aan elkaar knopen met neurobiologie.
Voorheen, met het oude evolutionaire paradigma...
zou de ene uitsterven en de andere groeien en domineren.
Maar met het nieuwe paradigma zouden zij...
bestaan als wederzijds ondersteunende, niet concurrerende groepen.
Oké, certeris paribus.
Wat hier zo interessant is, is dat evolutie nu een individueel proces wordt...
dat voortkomt uit de behoeften en verlangens van het individu...
en niet uit een extern proces, een passief proces...
waar het individu gewoon ondergeschikt is aan het collectief.
Dus, je produceert een neo-mens met een nieuwe individualiteit en bewustzijn.
Maar dat is slecht het begin van de evolutionaire cyclus...
want tijdens de volgende cyclus is...
de invoer deze nieuwe intelligentie.
Terwijl intelligentie met intelligentie wordt aangevuld,
terwijl vermogen met vermogen wordt aangevuld, verandert de snelheid.
Tot ? - Tot je een hoogtepunt bereikt...
dat voorgesteld kan worden als een enorme voltooïng van menselijk,
menselijk en neo-menselijk potentieel.
Het zou iets totaal anders kunnen zijn.
Het zou de versterking van het individu kunnen zijn,
de vermenigvuldiging van individuele levens.
Parallelle levens waarbij het individu niet meer wordt begrensd door tijd en ruimte.
En de resultaten van deze neo-menselijke evolutie,
de manier waarop dit zich manifesteert kan totaal tegengesteld zijn aan wat je verwacht.
Dat is het interessante. De oude evolutie is kil.
Het is steriel. Het is efficiënt, snap je ?
En het manifesteert zich met deze sociale aanpassingen.
Jij hebt het dan over parasitisme, dominantie, moraliteit, snap je ?
Oorlog, roven, maar hier zou steeds minder nadruk op komen.
Deze uitdrukkingen zouden onderhevig raken aan de-evolutie.
Het nieuwe evolutiemodel zal menselijke trekken hebben als eerlijkheid, loyaliteit,
rechtvaardigheid, vrijheid.
Dat zal de manier zijn waarop de nieuwe evolutie zich manifesteert.
Dat is wat we hiervan hoopten te zien. Dat zou fijn zijn.
Een zelfvernietigend persoon voelt zich volledig vervreemd, helemaal alleen.
Hij is een buitenstaander voor de menselijke gemeenschap.
Hij denkt bij zichzelf 'ik moet wel gek zijn'.
Maar wat hij zich niet realiseert is dat de maatschappij, net als hij...
belangstelling heeft voor belangrijke verliezen en catastrofes.
Oorlog, hongersnood, overstromingen en aardbevingen voorzien in welomschreven behoeften.
De mensen willen chaos.
Eigenlijk moet ie het hebben.
Depressie, ruzie, rellen, moord, al deze angsten.
We zijn onweerstaanbaar aangetrokken tot die bijna orgiastische toestand...
gecreëerd vanuit dood en vernietiging.
Het zit in ons allemaal. We zwelgen erin.
Zeker, de media probeert een slechte indruk te schetsen van deze dingen
schildert ze af als grote menselijke tragedies
Maar we weten allemaal dat de functie van de media nooit geweest is...
om het kwaad te verdelgen in de wereld, nee.
Hun doel is ons overhalen om het kwaad te accepteren en ons er aan te laten wennen.
Die krachten willen dat wij passieve observator zijn.
Heb je een lucifer ?
En ze hebben ons geen enkele andere mogelijkheden gegeven...
buiten het zo af en toe, puur symbolisch...
deelnemen aan verkiezingen.
Wil je de pop aan de rechterkant of de pop aan de linkerkant ?
Ik voel dat de tijd gekomen is om mijn eigen...
tekortkomingen en ontevredenheid te projecteren...
op het sociaal politieke en wetenschappelijke programma's...
Laat dat mijn eigen gebrek aan mening gehoord worden.
Ik denk steeds aan iets wat je hebt gezegd.
Iets wat ik heb gezegd ? - Ja.
Over hoe je vaak het gevoel hebt dat je je leven observeert...
vanuit het perspectief van een oude vrouw die op het punt staat te sterven.
kan je je dat herinneren ? - Ja. Ik voel me soms nog steeds zo.
Alsof ik terugkijk op mijn leven.
Alsof mijn ontwakende leven tot haar herinneringen behoort.
Precies.
Ik hoorde dat Tim Leary zei toen hij stierf...
dat hij uitkeek naar het moment...
dat zijn lichaam dood was, maar zijn hersenen nog in leven waren.
Ze zeggen dat er nog zes tot twaalf minuten hersenactiviteit is nadat alles is uitgegaan.
En een seconde van droom bewustzijn, inderdaad...
nou, dat is oneindig langer dan een ontwaakte seconde.
Snap je wat ik bedoel ? - ja, absoluut.
Bijvoorbeeld, ik word wakker en het is twaalf over tien...
en dan val ik weer in slaap en heb ik van die lange, gecompliceerde...
mooie dromen die uren lijken te duren...
en dan word ik wakker en is het... dertien over tien.
Precies. Dus zes tot twaalf minuten van hersenactiviteit...
Ik bedoel, dat zou je hele leven kunnen zijn.
Ik bedoel, jij bent die vrouw die op alles terugblikt.
Oké, en wat als ik het wel ben ? Wat zou jij daar dan in zijn ?
Wat ik nu ook ben.
Ik bedoel, ja, misschien besta ik alleen maar in je gedachten.
Ik ben nog steeds zo echt als al het andere.
Ja.
Ik heb nagedacht over iets wat jij hebt gezegd. - Waarover ?
Iets over reïncarnatie en waar al die nieuwe zielen vandaan komen.
Iedereen zegt altijd dat ze de reïncarnatie zijn...
van Cleopatra of Alexander de Grote.
Ik heb altijd willen zeggen dat waarschijnlijk een domme idioot zijn zoals alle anderen.
Ik bedoel, het is onmogelijk. Denk er eens over na.
De wereldbevolking is verdubbeld in de afgelopen 40 jaar, toch ?
Dus als je echt gelooft in dat ego gedoe van een of ander eeuwige ziel...
dan heb je maar vijftig procent kans dat je ziel ouder is dan veertig jaar.
En dat het ouder is dan 150 jaar, dan is het maar een op de zes.
Dus wat wil je zeggen ? Reïncarnatie bestaat niet...
of dat we allemaal jonge zielen zijn zoals waar de helft van ons eerste ronde mensen zijn ?
Nee. Wat ik wil zeggen is dat ik op een of ander manier geloof...
dat reïncarnatie gewoon...
een poëtisch expressie is van wat collectieve geheugen werkelijk is.
Ik las laatst een artikel van een biochemist en het ging over...
dat een individu van een soort al bij de geboorte...
een geheugen heeft dat een miljard jaar teruggaat.
Zo erven wij ook ons instinct.
Dat denk ik ook. Het is alsof...
we allemaal deel uitmaken van een telepathisch geheel...
of we ons daar nou bewust van zijn of niet.
Dat zou kunnen verklaren, dat deze, nou ja,
schijnbaar spontane, wereldwijde, innovatieve sprongen in kunst en wetenschap.
Alsof dezelfde uitkomsten overal onafhankelijk van elkaar ontstaan.
Een of ander gozer op een computer, heeft wat ontdekt...
en tegelijkertijd, een groep andere mensen over de hele wereld...
ontdekken hetzelfde.
Ze hebben dit bestudeerd. Ze isoleerden een groep mensen over een tijd...
en ze bekeken hun vaardigheden met kruiswoordpuzzels...
in vergelijking tot de algemene populatie.
En dan gaven ze hen een oud kruiswoord...
eentje die al gemaakt is door duizenden andere mensen.
Hun resultaten waren dramatisch, ongeveer 20 procent.
Dus het is iets als de antwoorden uitgelekt zijn...
mensen die kunnen gebruiken.
Alsof we allemaal telepathisch onze ervaring delen.
Ik krijg jullie nog wel, klootzakken, al is het 't laatste wat ik doe.
Jullie zullen boeten voor wat je me hebt aangedaan.
Voor elke seconde die ik in dit rotoord verblijf...
zullen jullie een jaar lang door een hel gaan.
Eikels, jullie zullen me smeken om je af te maken.
Nee, nog niet.
Ik wil dat jullie teringlijders lijden.
Ik ga gehakt van jullie maken.
Misschien een lange naald je oor in.
Een hete sigaar in je oog.
Niks bijzonders.
Wat gesmolten lood in je reet.
Of beter nog, wat van die indianen zooi.
Knip je oogleden eraf.
Ik ga alleen maar luisteren naar jullie geschreeuw.
Dat zal mij als muziek in de oren klinken.
Ja. We doen het in het ziekenhuis.
Met artsen die ervoor zorgen dat jullie niet al te snel doodgaan.
Weet je wat het mooiste is ?
Het mooiste is dat jullie lul-rokende mietjes geen oogleden meer hebben...
dus jullie moeten wel zien wat ik jullie aandoe, ja.
Jullie zullen zien hoe ik die sigaar steeds dichterbij breng...
bij je opengesperde oog...
tot jullie er helemaal gek van worden.
Maar net niet helemaal...
want ik wil dat het lang, heel lang gaat duren.
Ik wil dat jullie weten dat ik het ben...
dat ik degene ben die jullie dit aandoet.
Ik !
En die sukkel van een psychiater ?
Wat een onvervalste onkunde !
Die ouwe dronken rondklooiende rechter !
Met z'n vette reet !
Oordeelt niet, opdat gij niet beoordeeld wordt.
Stelletje fluimen, jullie zullen sterven op de dag dat ik hieruit kom !
Ik garandeer jullie dat je spijt zult hebben van de dag dat je me ontmoette !
In zekere zin is het, in ons huidige wereldbeeld,
makkelijk om te denken dat wetenschap de plaats van God ingenomen heeft.
Maar er zijn een paar verontrustende filosofische hiaten.
Neem nou vrije wil.
Dat probleem bestaat al heel lang...
al voor Aristoteles in 350 voor Christus.
St. Augustinus, St. Thomas Aquinas...
al deze heren vroegen zich af hoe we vrij kunnen zijn...
als God al van te voren weet wat je allemaal gaat doen.
Tegenwoordig weten we dat de wereld een aantal natuurwetten volgt...
en dat deze wetten het gedrag van alle objecten in de wereld beschrijven.
Nu, omdat deze wetten zo betrouwbaar zijn...
dat ze enorme technologische vooruitgang mogelijk maken.
Maar kijk naar jezelf. We zijn ook maar fysische systemen.
We zijn enkel een complexe samenstelling van koolstofmoleculen.
We bestaan vooral uit water...
en ons gedrag volgt ook de grondregels van de fysica.
Dus het is of wel God die de dingen vooraf opzet...
en alles weet wat je gaat doen...
of wel deze fysische grondregels die alles bepalen.
Er is niet veel ruimte over voor vrijheid.
Dus nu zou je geneigd zijn om de vraag te negeren...
kan je het mysterie van vrije wil negeren.
'Ach het is maar een anekdote. Het is onvolwassen.
Het is een vraag zonder antwoord. Vergeet het.'
Maar de vraag blijft rondzingen.
Neem individualisme bijvoorbeeld, wie je bent.
Wie je bent heeft vooral te maken met welke keuzes je maakt.
Of neem verantwoordelijkheid. Je kan alleen verantwoordelijk zijn,
je kan alleen schuldig zijn of bewonderd of gerespecteerd...
voor iets wat je gedaan hebt uit je eigen vrije wil.
Deze vraag blijft terugkomen en we hebben er geen oplossing voor.
Het begint erop te lijken dat al je beslissingen eigenlijk een woordraadsel zijn.
Stel je voor hoe het gebeurt. Er is elektrische activiteit in je hersenen.
Je zenuwcellen wakkeren aan. Ze sturen een signaal naar je zenuwstelsel.
Het stroomt door naar je spiercellen.
Er ontstaat een zenuwreactie. Je steekt bijvoorbeeld je arm uit.
Het lijkt alsof het een vrije beweging van jezelf is...
maar elke van die... elk deel van dat proces...
wordt eigenlijk geregeerd door
scheikundige wetten, elektrische wetten enzovoort.
Dus nu lijkt het net alsof de Oerknal de randvoorwaarden heeft vastgesteld...
en de rest van onze geschiedenis,
onze hele geschiedenis en al wat ons voor ging...
is eigenlijk alleen maar een spel van subatomaire deeltjes...
volgens deze fundamentele natuurwetten.
We denken dat we zo bijzonder zijn. Dat we een bijzondere waardigheid hebben,
maar dat komt nu onder druk te staan.
Ik bedoel, dit schijnt een heel ander licht op de zaak.
'Wacht even, hoe zit het met quantum mechanica ?'
Ik weet genoeg van moderne natuurkunde om te weten dat het zo niet werkt.
Het is een theorie van kansrekening.
Er is speling. Het is niet deterministisch.'
Daardoor kunnen wij de vrije wil begrijpen.
Maar als je op de details let, zie je dat het eigenlijk geen zin heeft.
Er zijn namelijk hele kleine quantum deeltjes,
en hun gedrag is vrij willekeurig.
Ze zweven. Hun gedrag is absurd, in de zin dat het onvoorspelbaar is.
Men kan geen conclusies trekken uit hetgeen wat reeds gebeurd is.
Er gebeurt gewoon opeens iets, volgens een probabilistisch model.
Maar is dat nuttig voor vrijheid ?
Maar wat als onze vrijheid slechts bestaat uit een aantal mogelijke keuzes ?
Gewoon een dwaling binnen een chaotisch systeem ?
Dat zou nog erger zijn. Ik zou liever een radertje zijn...
in een groot en deterministisch fysiek systeem...
dan een willekeurige dwaling.
We kunnen het probleem dus niet negeren.
In onze moderne kijk op de wereld moet de persoon een plaats krijgen...
met alles wat daarbij hoort; niet alleen het lichaam, maar de hele persoon.
En dat houdt in dat het probleem van vrijheid opgelost moet worden...
er ruimte gecreëerd moet worden voor keuze en verantwoordelijkheid...
en proberen individualiteit te begrijpen.
Je kunt het stadhuis, de dood en de belasting niet bestrijden.
Spreek niet over politiek of religie.
Dit is allemaal hetzelfde als vijandelijke propaganda die zich over de stakers verspreid.
'Ga liggen, G. Ik. Ga liggen G. Ik.'
We hebben het allemaal gezien in de 20e eeuw.
En nu in de 21e eeuw is het tijd om op te staan en ons te realiseren...
dat we het niet moeten toestaan dat we in deze rattenval worden gedrukt.
We moeten ons niet onderwerpen aan dehumanisering.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik maak me zorgen over wat er gebeurt in deze wereld.
Ik maak me zorgen om de structuur.
Ik maak me zorgen over de controlesystemen...
die systemen die mijn leven controleren en die die het nog meer willen controleren !
Ik wil vrijheid ! Dat is wat ik wil !
En dat zou je ook moeten willen !
Ieder van ons moet losbreken en de hebzucht,
de haat, de jaloezie en ja, de onzekerheden loslaten...
want die vormen de belangrijkste mechanismen... laten ons klein en onbelangrijk voelen...
zodat we onze vrijheid, onafhankelijkheid, toekomst vrijwillig opgeven.
We moeten ons realiseren dat we massaal geconditioneerd worden.
Ga de strijd aan met deze staat van loonslaven.
De 21e eeuw wordt een nieuwe eeuw...
niet de eeuw van slavernij, niet de eeuw van leugens en onbenullige zaken...
en classicisme en staticisme en alle andere soorten van beheersing !
Het wordt de periode van de mensheid...
opstaand voor iets puurs en iets goeds !
Wat een hoop larie... liberale Democraat, conservatieve Republikein.
Het is er allemaal om jou te beheersen. Twee kanten van dezelfde munt.
Twee managementteams handelend voor heerschappij.
The directeurfunctie van Slavernij B. V. !
De waarheid ligt daar voor je, maar ze leggen dit buffet van leugens neer !
Ik spuug erop en ik wil er niks van weten ! Hoor je wat ik zeg ?
Het is niet zinloos om je te verzetten. We gaan deze strijd winnen.
De mensheid is te goed ! We zijn geen zooitje ongeregeld !
We maken een vuist en we gaan mensen zijn !
We gaan ons druk maken over
creativiteit en de dynamische menselijke geest die weigert op te geven !
Dat was het dan ! Dat is wat ik te zeggen had ! Het is uw rechtszaal
De zoektocht is het verlost worden van het negatieve...
wat eigenlijk onze eigen wens tot niets doen is.
En als je er eenmaal ja tegen zegt
dan werkt de bevestiging aanstekelijk.
Je krijgt een kettingreactie die geen einde kent.
Ja zeggen tegen een moment...
is ja zeggen tegen het hele bestaan.
De hoofdpersoon is wat je noemt 'de geest'.
Het vermogen om je iets voor te stellen is meesterlijk.
Door de geschiedenis, zijn pogingen gedaan...
om die ervaringen te bevatten die plaatsvinden op de grens
van de kwetsbaarheid van de geest.
Maar ik denk dat we op een belangrijk moment in de geschiedenis zijn.
Die momenten, die je op de grens van het bewustzijn zou kunnen noemen...
Limiet, grens, ervaringen in het grensgebied...
beginnen nu zowaar de norm te worden.
Deze veelheden, verscheidenheden en verschillen...
die het de oorspronkelijke geest ontzettend moeilijk gemaakt hebben...
beginnen nu daadwerkelijk echt door te dringen tot de diepe kern...
om hun zeldzaamheid te proeven en te voelen.
Men zou dat gewone kunnen doorbreken...
dat ze bij elkaar houdt...
En dus is de hoofdfiguur, voor deze nieuwe geest...
een grotere geest.
Een geest die nog niet bestaat.
Als we overduidelijk die fase zijn in gegaan,
kan je een radicale subjectiviteit zien,
radicale aanpassing aan zelfstandigheid, de geest die uniek is,
stelt zich open voor een enorme objectiviteit.
Dat is dus het verhaal van dit heelal.
Het moment gaat niet alleen voorbij, dus ledig nog niets.
Ongeveer op deze manier vinden deze gebeurtenissen plaats.
Ja, het is leeg en toch zo vol...
dat het grote moment, het grote leven van het universum...
is binnenin aan het trillen.
En iedereen, elk voorwerp, elke plek, elke handeling...
Laat een indruk achter.
En dat verhaal is op zichzelf staand.
Maar, in feite, is het verhaal na verhaal.
Tijd lost gewoon op in snel bewegende delen die weg dwarrelen.
Of ik beweeg snel of de tijd gaat snel. Nooit beide tegelijk.
Het is zo'n vreemde tegenstrijdigheid. Ik bedoel, terwijl, technisch gezien...
Ik dichter bij het einde van mijn leven ben, dan dat ik ooit geweest ben...
Ik voel nu meer dan ooit, dat ik alle tijd van de wereld heb.
Toen ik jonger was, toen was er een wanhoop, een zoektocht naar zekerheid,
Alsof er een einde aan de weg was, en ik daar moest komen.
Ik snap wat je bedoelt want ik weet nog hoe ik dacht,
'Ooit, in mijn dertiger jaren misschien...
alles krijgt gewoon vorm en je vestigt je ergens, einde.'
Alsof er een plateau was, en dat het op mij wachtte,
en ik klom erop, en toen ik boven kwam,
zou alle groei en ontwikkeling stoppen.
Zelfs blijdschap. Maar gelukkig gebeurde het zo niet.
Ik denk dat we met onze nieuwsgierigheid geen rekening houden als we jong zijn.
Dat is wat zo gaaf is aan mens zijn.
Weet je wat Benedict Anderson zegt over identiteit ? - Nee.
Hij praat over bijvoorbeeld een baby foto.
Dus je pakt die foto, deze twee dimensionale foto, en je zegt, 'Dat ben ik.'
Om nou deze baby, in zo'n foto je te linken...
met jezelf, levend en ademend,
dan moet je een verhaal hebben zoals, 'Dit was ik toen ik een jaar oud was...
en later had ik lang haar, en toen verhuisden we naar Riverdale,
en nu ben ik hier.'
En zo begint een verhaal dat eigenlijk een leugen is...
om jou en de baby op de foto identiek te maken, om jouw identiteit te creëren.
En het leuke is, onze cellen worden elke zeven jaar volledig opnieuw opgebouwd.
We zijn al meerdere malen totaal verschillende mensen geworden...
en toch blijven we altijd onszelf.
Met twijfel.
Twijfel werd ons verhaal.
De onze was een zoektocht naar een nieuw verhaal, ons eigen.
En we grijpen naar dit nieuwe verhaal gedreven door de wantrouw...
die gewone taal niet duidelijk kon maken.
Ons verleden leek bevroren in de verte...
en ieder gebaar en iedere nadruk van ons...
tekende de verwerping van de oude wereld en het reiken naar een nieuwe.
De manier waarop wij leefden creëerde een nieuwe situatie...
een van overvloed en vriendschap...
dat van een revolutionaire micromaatschappij...
in het hart van een maatschappij die het negeerde.
Kunst was niet het doel, maar de reden en de methode...
om ons specifieke ritme te vinden...
and begroef mogelijkheden van onze tijd.
De ontdekking van een echt communicatie was waar het over ging...
of tenminste de zoektocht naar zo'n communicatie.
Het avontuur van het vinden en het verliezen.
Wij, de nooit vrede sluitenden, de niet accepterende bleven verder kijken...
de stilte vullend met onze eigen wensen, angsten en illusies.
Voortgedreven door het feit dat, hoe leeg de wereld ook leek...
hoe neerbuigend en opgebruikt de wereld ons ook leek...
we wisten dat alles nog steeds mogelijk was.
En, onder de juist omstandigheden...
een nieuwe wereld was net zo mogelijk als een oude.
Er zijn twee soorten lijders
zij die lijden aan een tekort aan leven...
en zij die lijden aan een overvloed aan leven.
Ik heb mezelf altijd in de tweede categorie teruggevonden.
Wanneer je er over nadenkt...
bijna al het menselijke gedrag en alle menselijke activiteiten...
zijn niet fundamenteel anders dan dierlijk gedrag.
De meest geavanceerde technologieën en kunstwerken...
brengen ons, ten hoogste, op het superchimpansee niveau.
Eigenlijk, het gat tussen...
zeg, Plato of Nietzsche en de gemiddelde mens...
is groter dan het gat tussen de chimpansee en de gemiddelde mens.
Het rijk van de echte geest...
de echte artiest, de heilige, de filosoof, wordt nauwelijks behaald.
Waarom zo weinig ?
Waarom is wereldgeschiedenis en evolutie geen verhaal van vooruitgang...
maar eerder de eindeloze en zinloze toevoeging van nullen ?
Geen grotere waarden zijn ontwikkeld.
Shit, de Grieken 3. 000 jaar geleden waren net zo geavanceerd als wij.
Dus wat zijn deze barrières die mensen ervan weerhouden...
om naar iets te reiken buiten hun eigen kunnen ?
Het antwoord daarop kan worden gevonden
Wat is de meest universele menselijke eigenschap...
angst of luiheid ?
Wat schrijf je ?
Een roman.
Wat is het verhaal ?
Er is geen verhaal ?
Het is gewoon...
mensen, gestes, momenten, beetje vervoering, vluchtige emoties.
Kortom, de beste verhalen ooit verteld.
Zit jij in het verhaal ?
Ik denk het niet.
Maar ik lees het en dan schrijf ik het.
Het lag midden in de woestijn, zeer afgelegen...
maar op de route naar Vegas, dus, je weet wel...
zo nu en dan stopte er een auto om te tanken.
Het was het laatste tankstation voor Vegas.
Het kantoor had een stoel, een kassa...
en meer plaats was er niet in het kantoor.
Ik sliep en hoorde een geluid.
Je weet wel, net als in mijn gedachten.
Dus ik stond op en liep weg...
en ik stond op de stoep bij het einde van het tankstation...
je weet wel, die weg daar.
Ik wrijf de zand uit mijn ogen, om te kunnen zien wat er aan de hand is...
en helemaal op het uiteinde van het tankstation...
hadden ze bandenrekken.
Je weet wel, met kettingen erom.
En ik zie dat er een Econoline busje staat.
En er staat een man zonder T-shirt...
en hij is zijn Econoline busje aan het beladen...
met al die banden.
Hij heeft de laatste twee banden in zijn handen...
duwt ze in dat ding...
and dan, natuurlijk, roep ik, 'Hé, jij !'
De man draait om, hij heeft geen shirt aan...
hij zweet, hij is gebouwd als een stenen plee...
trekt een mes, het is 30 centimeter lang...
en hij begint op me af te rennen zo hard als hij kan...
En ik denk nog steeds...
'Dit is fout.' Ik liep naar binnen...
en greep achter de kassa, waar de eigenaar een. 41 revolver bewaarde...
trok het er achter vandaan, spande de trekker...
en precies toen ik me omdraaide, kwam hij door de deur.
En ik kon zijn ogen zien. Ik zal nooit de ogen van die kerel vergeten.
In zijn ogen zag je alleen maar de slechte plannen die hij met me had.
En ik schoot een keer op hem. Boem. Recht in de borstkas.
Daar ging hij. Zo snel als hij binnen was gekomen, ging hij weer naar buiten.
Ging precies tussen de twee pompen door, super en loodvrij.
En hij moet drugs hebben gebruikt, speed of iets dergelijks...
want hij stond op...
en hij had nog steeds het mes en zijn borst zat onder het bloed...
en hij stond op en deed dat, bewoog een beetje op die manier.
En ik was aardig geshockeerd...
dus ik hield de trekker naar achter en liet de haan springen.
Het is een van die ouderwetse...
En ik blies hem het benzinestation uit.
En sindsdien draag ik dit altijd bij me.
Dat begrijp ik.
A goed bewapende menigte is de beste verdediging tegen tirannie.
Daar drink ik op.
En weet je...
ik heb dit zo lang niet meer afgevuurd, ik weet zelfs niet meer of hij het zal doen.
Waarom haal je niet de trekker over om er achter te komen ?
Ik ben er niet. Laat een bericht achter.
Hé man, ik neem aan dat je al weg bent of zo.
Maar help me herinneren dat ik je moet vertellen wat ik afgelopen nacht heb gedroomd...
want er zitten hele grappige dingen bij.
Prima. Ik denk dat ik je later weer zie. Oké.
Zadelloos rijden. Copenhagen William...
en zijn paard Same Deal.
Voor een hoofdband. Naai het in de binnenkant van de...
Ik wacht de toekomst niet af...
vooruitstrevende verlossing, absolutie, niet eens verlichting door processie.
Ik ondersteun de veronderstelling dat deze gebrekkige perfectie voldoende en compleet is...
op elk los, onuitsprekelijk moment.
De Blonde Bij, de Vuurvlieg, de Bidsprinkhaan...
gestoorde macaroni munchkin met mijn googat...
eerbare traditie van tovenaars, sjamanen en andere zieners...
die de kunst van droomreizen hebben ontwikkeld en geperfectioneerd...
de zogenaamde heldere droomstaat...
waarbij je, door bewust je dromen te besturen...
dingen kunt ontdekken...
die je, als je wakker bent, nooit zou kunnen begrijpen.
Achter elkaar gewonnen... - Vertel ons wat Felix doet...
Een enkel individu is een belachelijk klein gezichtspunt om deze... deze ervaring te bekijken.
En waar de meeste hun individuele verhouding met het universum overwegen...
overweeg ik verhoudingen...
tussen mijn verschillende ego's onderling.
Terwijl de meeste mensen met mobiliteitsproblemen...
moeite hebben om ergens te komen...
verheugt Cullison zich op een leeftijd van 92 met het kijken naar de wereld.
Nu ben ik vrij om de wereld te zien.
Hé, hoe gaat het ?
Ze zeggen dat dromen echt zijn zolang ze duren.
Kan je niet hetzelfde zeggen van het leven ?
Een heleboel daarbuiten plannen die geest-lichaamsrelatie van dromen.
We worden de oneironauten genoemd. We zijn verkenners van de droomwereld.
Het gaat werkelijk alleen over twee verschillende vormen van bewustzijn...
die eigenlijk niet zo heel verschillend zijn.
Zie je, in de wakkere wereld...
onderdrukt het neurosysteem, de helderheid van je herinneringen.
Dat was een zinvolle evolutie.
Het zou onaangepast zijn als het waarneembare beeld van het roofdier...
verward zou worden met het geheugen en omgekeerd.
Als het geheugen van het roofdier een waarneembaar beeld op riep...
zouden we naar het toilet moeten rennen iedere keer als we bang waren.
Dus heb je de zogenaamde serotonine zenuwen...
die hallucinaties onderdrukken...
terwijl ze zelf worden onderdrukt tijdens de REM-slaap.
Dit zorgt ervoor dat dromen echt kunnen lijken...
terwijl een conflict met andere perceptuele processen wordt voorkomen.
Daarom worden dromen aangezien voor de werkelijkheid.
Voor het systeem van neurale activiteit dat onze wereld creëert...
is er geen verschil tussen een gevoel en een actie dromen...
en de gevoelens en de acties terwijl je wakker bent.
Ik had ooit een vriend die me vertelde...
dat de ergste fout die je kan maken...
is om te denken dat je leeft...
terwijl je eigenlijk slaapt in de wachtkamer van het leven.
De truc is om je rationele vermogens...
als je wakker bent, te combineren...
met de oneindige mogelijkheden van je dromen.
Want als je dat kan, kan je alles.
Heb je ooit een baan gehad die je haatte en waarvoor je heel hard werkte ?
Een lange, zware werkdag. Eindelijk mag je naar huis, gaat naar bed, doet je ogen dicht.
En direct wordt je wakker en realiseer je je...
dat de hele werkdag een droom was.
Het is erg genoeg dat je je wakkere leven moet verkopen voor... voor het minimumloon...
maar nu krijgen ze je dromen gratis.
Hé man, wat doe je hier ?
Ik waan mijzelf het sociale smeermiddel van de dromenwereld...
mensen te helpen wat makkelijker helder te worden.
Het wegsnijden van al die angst en bezorgdheid en gewoon doen wat je wil.
Door helder te worden, bedoel je gewoon dat je weet dat je droomt ?
Ja. En dan kan je het besturen.
Ze zijn realistischer en minder bizar dan niet-heldere dromen.
Weet je, ik ben net wakker geworden uit een droom.
Het was geen normale droom. Het leek meer of ik een ander universum inliep.
Ja, het is echt.
Ik bedoel, technisch gezien is het een fenomeen van de slaap...
maar je kunt zo verdomd veel lol hebben in je dromen.
En, natuurlijk, iedereen weet dat lol het beste is.
Ja. - Maar wat droomde je ?
Een heleboel mensen. Een heleboel gepraat.
Een deel was absurd, zoals in een vreemde film of zo.
Grotendeels waren het gewoon mensen die heel intens over van alles praatten.
Ik werd wakker en vroeg me af waar dat allemaal vandaan kwam.
Dat kan je besturen. - Heb je altijd deze dromen ?
Absoluut. Ik probeer er altijd het beste van te maken.
Maar de truc is dat je je moet realiseren dat je droomt.
Je moet het kunnen herkennen.
'Hé man, is dit een droom ?'
De meeste mensen vragen zichzelf dat nooit af...
wanneer ze wakker zijn en helemaal wanneer ze niet slapen.
Het lijkt dat iedereen slaapwandelt als ze wakker zijn...
en wakker wandelt in hun dromen.
Hoe dan ook, het levert ze weinig op.
Hetgeen dat me erop wees dat ik droomde was... mijn digitale wekker.
Ik kon die niet echt lezen. Alsof de bedrading stuk was of zo.
Ja, dat is vrij gangbaar. En kleine letters zijn ook erg moeilijk.
Erg instabiel.
Een andere hint is om het lichtniveau aan te passen.
Dat lukt je niet echt.
Als je een lichtknop ziet, probeer hem uit en kijk of hij werkt.
Dat is een van de weinige dingen die je niet kan doen in een heldere droom.
Maakt niet uit. Ik kan rondvliegen...
of een interessant gesprek hebben met Albert Schweitzer.
Ik kan al deze nieuwe dimensies van de werkelijkheid verkennen...
om het nog maar niet te hebben over alle soorten sex die ik wil, wat erg gaaf is.
Dus ik kan geen lichtniveau's aanpassen. Nou en ?
Maar dat is een van de dingen waarmee je kan testen of je droomt, toch ?
Ja, zoals ik zei, je kan jezelf totaal trainen om het te herkennen.
Ik bedoel, druk af en toe op een lichtknopje.
Als de lichten aan zijn en je kan ze niet uitdoen, dan droom je waarschijnlijk.
En dan kan je echt aan de slag gaan.
En geloof me, er zijn geen grenzen.
Hé, weet je waar ik de laatste tijd aan werk ? - Waaraan ?
man, het is nogal ambitieus, maar ik word er steeds beter in.
Hier zul je van genieten. 360 graden uitzicht, man.
Ik kan alle richtingen op kijken. Nogal cool, hé ?
Nou, ik moet ervandoor, man.
Oké, tot later, man. Super perfundo op de vroege avond van je dag.
Wat betekent dat ? - Dat weet ik eigenlijk nog niet.
Misschien gaat het jou lukken. Die vent fluistert altijd in mijn oor.
Louis. Hij is een steeds terugkerend droomfiguur.
Film, is eigenlijk...
het reproduceren van de werkelijkheid...
En voor hem mag het lijken alsof het een sprookjes vertellend medium is.
En hij denkt dat film...
dat... dat literatuur beter is om een verhaal te vertellen.
En als je een verhaal vertelt of zoiets als een mop...
'Die vent loopt een bar binnen en ziet een dwerg'.
Dat werkt heel erg goed, want je stelt je deze vent en die dwerg aan de bar voor.
En er zit een fantasierijk aspect aan.
Bij een film heb je dat niet, want je filmt een specifieke vent...
in een specifieke bar met een specifieke dwerg...
van een specifieke omvang, die er op een bepaalde manier uitziet, toch ?
Zoals voor Bazin waar de ontologie van de film mee te maken heeft...
het heeft te maken met, je weet wel, met...
Fotografie heeft ook een ontologie... - Precies.
Behalve dat dit de dimensie van tijd toevoegt...
en meer realisme.
En, het gaat over die jongen...
op dat moment in die ruimte.
En Bazin is als een christen...
Hij wil dus graag geloven...
in God, vanzelfsprekend, en alles.
Voor hem zijn realiteit en God hetzelfde. Als...
En wat film eigenlijk laat zien, is, net zoals de mens geworden God, het scheppen
En zoals ook dit moment, probeert God dit duidelijk te maken.
En wat de film zou laten zien als het ons op dit moment zou filmen...
zou zijn, hé, God als deze tafel...
en jij bent God en ik ben God en God die net zo kijkt als wij nu...
en zegt en denkt wat wij op dit ogenblik denken...
omdat we allemaal God zijn, duidelijk gemaakt op die manier.
Film is als een opname van God of het gezicht van God...
of van het altijd veranderende gezicht van God.
Er zit een mug op je. Moet ik hem voor je pakken ?
Je hebt hem. Ja. - Heb ik hem ?
En heel het Hollywood gebeuren heeft de film genomen...
en heeft geprobeerd om dit vertellende medium...
waar je deze boeken of verhalen heenbrengt...
en je dan, je weet wel...
krijgt je het script en je probeert om iemand te vinden die ervoor geschikt is.
Maar het is belachelijk.
Het zou niet gebaseerd moeten zijn op het script.
Het zou gebaseerd moeten zijn op de persoon, het gebeuren.
En... En in dat opzicht...
hebben ze bijna gelijk met het hele systeem van sterren...
want dan gaat het om die persoon in plaats van om het verhaal.
Truffaut zei altijd dat de beste films niet worden gemaakt...
De beste scripts niet altijd de beste films maken...
omdat ze het soort literaire beschrijvende iets hebben, waar je je aan moet houden.
De beste films zijn degenen die daar niet zo slaafs aan zijn gebonden.
Dus... Dus... Ik weet het niet...
Het hele beschrijvende gebeuren komt op mij over als...
Uiteraard is er wel een verhaal in de film, omdat het uiteindelijk...
net zoals muziek je iets vertelt.
Je denkt niet eerst na over het verhaal van het liedje en maakt het pas daarna.
Het is uit het moment ontstaan.
Dat is iets wat de film heeft. Juist dat moment, dat is heilig.
Je weet wel, net zoals dit moment heilig is.
Maar we staan er niet bij stil dat het heilig is.
We doen alsof sommige momenten heilig zijn en dat al die andere momenten...
niet heilig zijn, maar dit moment is heilig. - Ja.
En de film kan ons dat laten zien.
We kunnen het zo uitbeelden, dat we zien van, 'Ja dit is een heilig moment.'
Zoals 'heilig, heilig, heilig' moment voor moment.
Maar wie kan zo leven ? Wie kan gaan, ', heilig' ?
Want als ik naar je moest kijken en je heilig moest laten zijn...
Ik weet het niet. Ik zou, ik denk, stoppen met praten.
Tja, je zou in het moment zijn. Het moment is heilig, niet ?
Ja, maar ik zou open zijn.
Ik zou in je ogen kijken en huilen...
en ik zou allemaal dingen voelen en dat is niet beleefd.
Het zou je ongemakkelijk maken.
Je zou ook kunnen lachen. Waarom zou je huilen ?
Nou, omdat... ik weet het niet.
Voor mezelf, ik probeer te huilen.
We doen dat dan nu meteen. Laten we een heilig moment hebben.
Alles is in lagen, hé ? - Ja.
Daar is het heilige moment en daar is dan het besef...
van het proberen om een heilig moment te hebben...
op de zelfde manier dat de film het actuele moment is dat nu gebeurt...
maar het karakter dan doet alsof het in een andere realiteit is.
Het zijn allemaal deze lagen.
En ik was in en uit het heilige moment, naar jou aan het kijken.
Het kunnen zijn in een heilig... Je bent uniek op dat punt, Caveh.
Dat is een van de redenen dat ik van je geniet.
Je kan... breng me in dat.
Als de wereld dat we genoodzaakt zijn om te accepteren bedrieglijk is en niks waar is...
dan is alles mogelijk.
Op de manier om te ontdekken waar we van houden, zo zullen we vinden wat we haten.
Alles wat onze weg waar we naar verlangen blokkeert
Het gemak zal nooit gemakkelijk zijn voor die gene die achtervolgt wat niet op de markt is.
Een systematisch ondervragen van het idee van geluk.
We zullen de mondelinge klank van elke machtige spreker belemmeren.
We ontwortelen alle maatschappelijke symbolen. We devalueren de valuta.
Om het bekende te confronteren.
De maatschappij is een leugen, zo compleet en omkoopbaar...
dat het er om vraagt om te worden vernietigd en niemand zich haar bestaan ooit nog zal kunnen herinneren.
Waar vuur is, zullen we benzine brengen.
Onderbreek het oneindige van alledaagse belevenissen...
en alle normale verwachtingen die erbij horen.
Om te leven alsof iets echt zou afhangen van iemands daden.
Om de vloek van de ideologie binnen de consumptiemaatschappij te verbreken...
zodat onze onderdrukte verlangens van een meer authentieke aard naar voren kunnen komen.
Om het contrast aan te tonen tussen leven zoals het nu is en wat het zou kunnen zijn.
Om op te gaan in de vergetelheid van daden en weten dat wij ze laten gebeuren.
Er zal een ongekende intensiteit zijn in het alledaagse leven...
om haat en liefde, leven en dood,
terreur en verlossing, afkeer en aantrekking te kunnen verwisselen.
Een bevestiging van vrijheid zo overhaast en onbevoegd...
dat het ontaardt in een totale ontkenning van elke vorm van beheersing en beperking.
Hé meneer, wat doet u in die paal ? - Ik weet het niet.
Heeft u hulp nodig om naar beneden te komen, meneer ?
Nee, ik denk het niet.
Stommerik.
Niet erger dan ons. Hij houdt van actie, en geen theorie.
En wij denken alleen, maar voeren niets uit.
Waarom zo sip, Mr. Deborg ?
Wat er ontbrak, werd onherstelbaar geacht.
De extreme onzekerheden...
van het overleven zonder te werken...
maakten uitspattingen nodig...
en breuken definitief.
'Zelfmoord liet velen verdwijnen.'
Drank en de duivel...
de rest.'
Ben jij een dromer ?
Ja.
Zo ben ik er de laatste tijd maar weinig tegengekomen.
Het heeft dromers de laatste tijd niet meegezeten.
Men zegt dat dromen dood is, dat niemand het meer doet.
Het is niet dood. Het is alleen vergeten.
Uit onze taal geschrapt.
Niemand onderwijst het, dus niemand weet dat het bestaat.
De dromer is verbannen naar de duisternis.
Ik probeer dat allemaal te veranderen, en ik hoop dat jij dat ook doet.
Door elke dag te dromen.
Dromen met onze handen en dromen met onze gedachten.
Onze planeet staat tegenover het grootste probleem ooit.
Dus wat je ook doet, wees niet verveeld.
Dit is absoluut de meest opwindende tijd om te leven die we ons hadden kunnen wensen.
En de dingen beginnen pas.
En duizend jaar is maar een ogenblik.
Er is niets nieuw, niets anders. Hetzelfde patroon opnieuw en opnieuw.
Dezelfde wolken, dezelfde muziek...
hetzelfde inzicht voelde een uur of een eeuwigheid geleden.
Er is hier nu niets voor mij, helemaal niets.
Nu herinner ik het me. Dit gebeurde mij eerder. Daarom ging ik weg.
Je bent begonnen met het vinden van jouw antwoorden.
Ondanks dat het moeilijk zal lijken, de beloningen zullen groots zijn.
Train je menselijk verstand zo goed mogelijk...
wetende dat het slechts een oefening is.
Bouw prachtige voorwerpen, los problemen op...
verken de geheimen van het fysieke universum.
Geniet van alle zintuigen.
Voel de blijdschap en verdriet, de lach het medelijden, barmhartigheid...
en neem het emotionele geheugen mee in je reistas.
Ik herinner waar ik vandaan kom en hoe ik mens ben geworden.
Waarom ik rondhing. En nu is mijn laatste vertrek gepland.
Deze manier weg. De snelheid ontsnappen.
Niet alleen eeuwigheid, maar oneindigheid.
Excuseer me. - Excuseer me.
Hé. Kunnen we dat nog een keer doen ?
Ik weet dat we elkaar niet kennen, maar ik wil geen mier zijn, snap je ?
Ik bedoel, het is alsof we door het leven gaan...
met onze antennes die tegen elkaar aanspringen...
voortdurend op de automatische mierenpiloot,
terwijl niets echt menselijks van ons wordt verlangd.
Stop. Ga. Loop hierheen, rijd daarheen.
We doen wat nodig is om te overleven.
Al deze communicatie is alleen maar bedoeld om deze mierenkolonie te laten voortleven...
op een efficiënte, beschaafde manier.
'Hier is uw wisselgeld. ' 'Papieren of plastic zakje ?' 'Contact of op rekening ? '.
'Wilt u er ketchup bij ?'
Ik wil geen rietje, Ik wil echte menselijke momenten.
Ik wil jou zien. Ik wil dat jij mij ziet.
Ik wil dat niet opgeven. Ik wil geen mier zijn, snap je ?
Ja, ik snap wat je bedoelt.
Ik wil ook geen mier zijn.
Bedankt dat je me daar even een beetje aan de kant duwde.
Ik leef eigenlijk al een poosje als een soort automatische zombie.
Ik voel me niet als een mier, maar ik zal er vast wel zo uitzien.
Het is eigenlijk net als het idee dat D.H. Lawrence had over twee mensen die elkaar ontmoeten op een weg...
En in plaats van alleen maar langsgaan en even kijken...
besloten ze tot de zogenaamde 'confrontatie tussen twee zielen'.
Het is net alsof je de god in jezelf loslaat.
Dan is 't net alsof we elkaar hebben ontmoet.
Ik doe dit project. Ik hoop dat jij het ook wilt doen.
Het is een soap opera...
en de personages zijn de illusies.
Ze zijn de alter-ego's van de acteurs die ze spelen.
Dus je doet iets wat je eigenlijk altijd al hebt willen doen...
het leven dat je altijd al hebt willen lijden of de baan die je zou willen hebben.
En wij schrijven dat er dan in, en we laten jouw leven kruisen...
met dat van andere mensen uit de serie op zo'n typische soapserie-achtige manier.
Daarna wil ik het ook opvoeren tijdens een live optreden...
met de acteurs erbij, zodat na vertoning van de aflevering op televisie,
het publiek de acteurs meteen...
kan regisseren in volgende afleveringen via keuzemenu's of zoiets.
Het heeft dus veel te maken met keuzes en het erkennen van het vermogen van mensen...
om te zeggen wat ze nou eigenlijk willen zien...
en ook met consumentenbelangen en kunst en handel.
En als je het niet goed vindt, kan je het gewoon terugsturen...
of je krijgt waar je voor betaalt,
of gewoon deelnemen, gewoon echt keuzes maken.
En, wil je het doen ? - Ja, het klinkt erg leuk.
Ik zou graag meedoen, maar...
Ik moet je echter eerst een vraag stellen.
Ik weet niet precies hoe ik het moet zeggen, maar...
Hoe is het om een personage in een droom te zijn ?
Want ik ben niet wakker op dit moment.
En ik heb zelfs al sinds de vierde klas geen horloge meer gedragen.
Ik denk dat dit ook hetzelfde horloge is.
Ik weet niet eens of je in staat bent die vraag te beantwoorden.
Maar ik probeer gewoon een indruk te krijgen van waar ik ben en wat er aan de hand is.
Nou, hoe zit het met jou ? Hoe heet je ? Wat is je adres ?
Wat ben je aan het doen ?
Weet je, Ik kan me nu niets herinneren.
Ik kan... Ik kan me dat echt niet meer herinneren.
Maar het gaat er niet om...
of ik deze informatie wel of niet naar boven kan halen...
over, weet je, mijn adres of...
de meisjesnaam van mijn moeder of wat dan ook.
Ik heb een voordeel in deze realiteit, als je het zo wilt noemen,
van een consistent perspectief.
Wat is jouw consistente perspectief ?
Het is vooral dat ik om ga met een boel mensen...
die...
me blootstellen aan informatie en ideeën...
die... me vaag bekend voorkomen...
maar, tegelijkertijd...
komt het allemaal erg vreemd op me over.
Ik leef niet in een objectieve rationele wereld.
Ik heb het gevoel alsof ik rondvlieg.
Ik weet het niet. Het is vreemd, omdat het geen vast gevoel is.
Het is meer als een heel spectrum van opmerkzaamheid.
Alsof de helderheid beweegt.
Op dit moment weet ik dat ik droom.
We praten er zelfs over.
Meer in mezelf en in mijn gedachten ben ik niet eerder geweest.
Ik heb het over in een droom zitten.
Maar ik begin te denken...
dat het iets is dat ik niet echt eerder heb meegemaakt.
Het is... Het is volstrekt uniek.
De... De kwaliteit van... van de omgeving...
en de informatie die ik ontvang.
Zoals je tv soap bijvoorbeeld.
Dat is echt een cool idee.
Ik heb dat niet verzonnen. Het is alsof er iets buiten mezelf staat.
Het is alsof er iets van buitenaf door me heen gestuurd wordt.
Ik weet niet wat het is.
We schijnen te denken dat we zo beperkt zijn door de wereld...
en... en de grenzen, maar we creëren ze juist.
En je blijft proberen om erachter te komen,
maar het lijkt erop dat nu je weet dat je aan het dromen bent...
je kunt doen wat je ook maar wilt doen.
Je bent aan het dromen, maar je bent wakker.
Je hebt zo veel opties en daar gaat het om in het leven.
Ik begrijp wat je wilt zeggen.
Het is aan mij. Ik ben de dromer.
Het is gek. Alsof, zoveel van de informatie
die... die deze mensen hebben doorgegeven aan mij...
Ik weet het niet. Het heeft een hele belangrijke betekenis.
Hoe voel je je ? - Nou...
Soms voel ik me nogal geïsoleerd...
maar meestal voel ik me ontzettend betrokken...
echt betrokken bij dit actieve proces.
Wat best wel gek is omdat ik meestal,
heel erg passief ben geweest en niet echt heb gereageerd...
behalve nu, denk ik.
Ik laat de informatie min of meer over me heen komen.
Het is niet meteen passief om niet verbaal te reageren.
We communiceren op zoveel verschillende niveaus tegelijk.
Misschien voel je... voel je wel rechtstreeks
De meeste mensen die ik ben tegengekomen...
en de meeste dingen die ik wilde zeggen,
het lijkt of ze het voor me zeggen en bijna op mijn teken.
Het gaat volledig vanzelf.
Het is niet als een enge droom. Het is een fantastische droom.
Maar...
het is zo anders dan iedere droom die ik heb gehad.
Het is als de droom.
Het is alsof ik ergens op word voorbereid.
'Op deze brug', waarschuwt Lorca...
'is het leven geen droom.
'Pas op en pas op en...
pas op.'
En velen denken omdat het 'dan' gebeurt...
dat 'nu' er niet is.
Had ik al gezegd dat de aanhoudende verwondering zich momenteel voordoet ?
We zijn allemaal medeauteurs van deze dansende uitbundigheid...
waarin zelfs onze onvermogen een stuk vlees nemen.
We zijn de schrijvers van onszelf...
we schrijven mee aan een grote Dostoyevski-roman over clowns.
Die wereld waar we mee te maken hebben...
is een kans om te laten zien hoe opwindend vervreemding kan zijn.
Het leven is een wonder dat met de tijd wordt verzameld...
uit momenten waarop je verbaasd bent dat je in elkaar aanwezigheid verkeert.
De wereld is een examen om te zien of de directe ervaringen kunnen bereiken.
Ons zicht is hierin een test om te zien of we verder kunnen kijken.
Materiaal is hier als een test voor onze nieuwsgierigheid.
Twijfel is hier als een examen voor onze levenslust.
Thomas Mann schreef dat hij liever wilde deelnemen aan het leven...
dan honderd verhalen te schrijven.
Giacometti werd ooit overreden door een auto,
en hij herinnerde zich dat hij flauw viel,
een plotselinge blijdschap,
en hij realiseerde zich uiteindelijk dat er iets met hem gebeurde.
De veronderstelling ontstaat dat je het leven niet tegelijkertijd kan leven en begrijpen.
Ik ben het niet helemaal eens. Wat betekent dat ik het niet helemaal oneens ben.
Ik zou zeggen dat een begrepen leven een geleefd leven is.
Maar de tegenstrijdigheden zitten me dwars,
en ik kan leren lief te hebben en de liefde te bedrijven...
tot de tegenstrijdigheden die me dwars zitten.
En op erg romantische avonden...
Ga ik salsa dansen met mijn verwarring.
Voordat je je laat meeslepen, vergeet niet.
Dat betekent, herinner.
Omdat herinneren zoveel meer een psychotische activiteit is dan vergeten.
Lorca zei in hetzelfde gedicht...
dat de hagedis zal bijten, zij die niet dromen.
En als men zich realiseert...
dat men een droomfiguur is...
in iemand anders' droom, dat is zelfbesef.
Je hebt jezelf nog niet ontmoet.
Maar het voordeel van anderen ontmoeten in de tussentijd...
is dat een van hen jezelf aan je voorstelt.
Onderzoek de aard van alles wat je bestudeert.
Bijvoorbeeld,
je vindt jezelf misschien lopend door een droomparkeergarage.
En, ja, dat zijn droomvoeten binnenin jouw droomschoenen.
Deel van je droom zelf. En dus...
de persoon die je lijkt te zijn in de droom...
kan niet zijn wie je echt bent.
Dit is een beeltenis, een geestelijk model.
Herinner je je mij ?
Nee. Nee, ik denk het niet.
Bij het station ?
Jij was bij de telefooncel en je keek me een paar keer aan.
Dat herinner ik me, maar ik herinner me niet dat jij dat was.
Weet je het zeker ?
Nou, misschien niet.
Ik zat neer en jij keek naar me.
Mijn kleine vriend, droom niet meer. Het is hier echt.
Het heet Efferdent Plus.
In de hel, daal je naar het niveau van je gebrek aan liefde.
In de hemel, stijg je naar het niveau van je verzadigdheid van liefde.
Schiet op ! Kom op ! In de auto ! Laten we gaan.
Zoals gezegd wordt, zou het verhaal ongeveer zo gaan.
Billy Wilder komt Louis Malle tegen.
Dit was in de late '50-er jaren, de vroege '60-er jaren.
En Louis Malle had zojuist zijn duurste film gemaakt, welke 2, 5 miljoen dollar had gekost.
En Billy Wilder vraagt hem waar de film over gaat.
En Louis Malle zegt, 'Het is een soort droom in een droom.'
En Billy Wilder zegt, 'Je bent net 2, 5 miljoen dollar kwijt.'
Ik ben een beetje meer bezorgd over deze film dan dat ik...
lang geleden deed, het begrip dat het leven omwikkeld is in een droom...
is een doordrongen thema van filosofen en dichters.
Dus is het niet logisch dat de dood, ook, omwikkeld is in een droom ?
Dat, na de dood, je bewuste leven doorgaat...
in wat misschien een 'droomlichaam' genoemd mag worden ?
Het zou hetzelfde droomlichaam zijn dat je ervaart in je dagelijkse droomleven.
Behalve dat in de na-doodse staat...
je nooit meer wakker zou kunnen worden...
nooit meer terugkeren in je fysieke lichaam.
Hoe subtieler en gecompliceerder het patroon wordt...
is weggeveegd worden niet langer genoeg.
Wat is het woord, drol ?
Hé, bestuur je ook een autoboot ?
Je gaf me een ritje in een auto die ook een boot was.
Nee man, ik heb geen autoboot. Ik weet niet waar je het over hebt.
Man, dit moet iets als parallelle universum nacht zijn.
Weet je die kat die hier net binnen was...
Wie rende er zojuist de deur uit ?
Hij komt naar de toonbank, 'Wat is er ?'
Hij legt zijn burrito neer en hij kijkt me
'Ik ben pas recent teruggekeerd uit de vallei van de dood.'
'Ik adem opgetogen alle geuren en essenties van het leven.'
'Ik ben op de rand van totale vergetelheid geweest.'
'Ik herinner en wind me op over het verlangen om alles te herinneren.'
Wat heb je daarop te zeggen ?
Ik bedoel, wat kon ik zeggen ?
'Als je die burrito in de magnetron gaat stoppen...
'Ik wil dat je in het plastic omhulsel prikt omdat ze exploderen.
En ik heb er genoeg jouw burrito behoeftes op te ruimen. Begrepen ?'
Omdat de jalapenos opdrogen.
Ze zijn als kleine wieltjes.
Toen het voorbij was, kon ik alleen maar denken aan...
hoe het kon dat dit hele concept van een iemand...
wat we zijn, is gewoon...
deze logische structuur...
een plaats om tijdelijk alle abstracties te huisvesten.
Het was een tijd om je er bewust van te worden...
om vorm en inhoud aan het mysterie te geven.
En ik maakte daar deel van uit. Het was een gave.
Het leven raasde om me heen en elk moment was magisch.
Ik hield van alle mensen...
die met de tegenstrijdige impulsen moesten omgaan.
Daar hield ik het meeste van... interactie met de mensen.
Als ik er op terug kijk, is dat het enige wat telde.
De laatste woorden van Kierkegaard waren 'Veeg me op.'
Zat jij niet in de autoboot ?
Weet je wel, die vent... die vent met de hoed.
Hij gaf me een lift in zijn auto of bootding...
en jij zat achterin.
Ik zeg niet dat je niet weet waar je over praat...
maar ik weet niet waar je het over hebt.
Nee, kijk, jullie zetten me af op deze specifieke plaats...
die jullie aan hem uitgelegd hadden.
Ik stap uit en word door een auto aangereden.
Maar toen werd ik wakker omdat ik droomde,
en later kwam ik erachter dat ik nog steeds droomde...
dromend dat ik wakker werd.
Dit noemt men 'false awakenings.' Ik had daar vroeger vaak last van.
Maar ik zit er nu nog steeds in.
Ik kom er niet uit. Het gaat maar door.
Ik blijf wakker worden, maar ik word wakker in een nieuwe droom.
Ik word er ook een beetje bang van, alsof ik tegen de doden praat.
Zo'n vrouw op tv vertelt me dat de dood een droom is...
die buiten het leven bestaat.
Ik bedoel, ik begin te denken dat ik dood ben.
Ik zal je vertellen over een droom die ik gehad heb.
Ik weet dat wanneer iemand dat zegt,
er waarschijnlijk een paar saaie minuten aankomen, en voor jou misschien ook.
Maar het lijkt alsof... Wat zou je anders moeten doen ?
Hoe dan ook, ik heb dit opstel van Philip K. Dick gelezen.
Wat, lees je het in je droom ?
Nee, ik had het voor de droom gelezen.
Het was de inleiding tot de droom.
Het ging over dat boek, Flow My Tears, The Policeman Said.
Ken je die ? - Ja. Daar heeft hij een prijs voor gewonnen.
Klopt. Dat is degene die hij heel snel geschreven heeft.
Het stroomde gewoon uit hem.
Het voelde alsof hij het doorgaf of zo.
Hoe dan ook, ongeveer vier jaar na publicatie...
was hij op een feest en ontmoette hij een vrouw...
die dezelfde naam had als het vrouwelijke personage in het boek.
En zij had een vriend met dezelfde naam als haar vriend in het boek.
En ze had een verhouding met deze vent, de hoofdcommissaris.
En hij had dezelfde naam als de hoofdcommissaris in het boek.
Dus ze vertelt hem alles over haar leven...
en alles wat ze zegt komt rechtstreeks uit zijn boek.
Dus dat maakt hem erg bang, maar wat kan hij doen ?
En kort daarna, hij wilde een brief posten...
en hij zag deze... gevaarlijke, verdachte vent bij zijn auto staan.
Maar in plaats van hem te ontwijken, hetgeen hij naar eigen zeggen normaal had gedaan...
liep hij recht op hem af en zei, 'Kan ik u helpen ?'
En die vent zei, 'Ja. Mijn benzine is op.'
Hij pakt zijn portemonnee en geeft hem wat geld, wat hij anders nooit zou hebben gedaan.
En toen kwam hij thuis en dacht, 'Wacht eens even.'
'Die vent kan niet bij een benzinestation komen. Hij heeft geen benzine meer.'
Dus hij stapt weer in zijn auto, vindt die vent en neemt hem mee naar het benzinestation.
En hij trekt op tot aan het benzinestation...
hij realiseert zich, " Hé, dit gebeurt in mijn boek ook.
Precies hetzelfde station. Precies dezelfde vent. Alles.'
Deze hele episode is een beetje griezelig, niet ?
En hij verteld het aan zijn priester...
hij legt uit hoe hij dit boek schreef...
en vier jaar later, gebeuren al die dingen met hem.
En tijdens het vertellen, de priester zegt, "Dat is het Boek van Daden
Jij beschrijft het Boek van Daden.'
Hij heeft zoiets van, 'Ik heb het Boek van Daden nooit gelezen.'
Dus hij gaat naar huis en leest de Handelingen der Apostelen,
en het is alsof het, je weet wel, onnatuurlijk is.
Zelfs de namen van de personages zijn hetzelfde als in de bijbel.
En de Handelingen der Apostelen speelt zich af in vijftig na Christus, toen het vermoedelijk is geschreven.
Dus Philip K. Dick had de theorie...
dat tijd een illusie is en dat we ons nu allemaal in vijftig na Christus bevinden.
En de reden dat hij dit boek heeft geschreven...
was dat hij op de een of andere manier deze illusie voor een moment had doorbroken,
deze sluier van de tijd.
En wat hij had gezien speelde zich af in de Handelingen der Apostelen.
En hij geloofde echt in gnosticisme...
en het idee dat deze rechter, of demoon...
deze illusie van tijd gecreëerd had om ons te doen vergeten...
dat Christus op het punt stond terug te keren...
en het koninkrijk van God in aantocht was...
en we allen in 50 n. C. Zijn en iemand ons probeert te doen vergeten,
weet je, dat... weet je, dat God op komst is.
En dat is wat tijd is. Dat is wat het verleden is,
dit soort ononderbroken dagdroom of afleiding.
En zo las ik het, en ik dacht, 'Nou, dat is raar.'
En toen die nacht, had ik een droom,
ik droomde over een man die een medium zou zijn.
'Hij is niet echt een medium'.
Dat dacht ik bij mezelf.
En toen, begon ik te zweven.
Steeg op naar het plafond.
En toen ik bijna door het dak ging, dacht ik,
'Mr. Medium, ik geloof u. Laat me alstublieft zakken'.
En ik zweef naar beneden, en toen mijn voeten de grond raakten...
verandert het medium in een vrouw in een groene jurk.
En deze vrouw is Lady Gregory.
Lady Gregory was Yeats' weldoener, deze, Ierse persoon.
En ondanks dat ik nooit haar beeltenis had gezien...
was ik gewoon zeker dat dit het gezicht was van Lady Gregory.
Dus we wandelen samen, en Lady Gregory draait zich om en zegt,
'Laat me je de aard van het universum uitleggen.
Philip K. Dick is juist wat betreft tijd, maar hij is verkeerd dat het 50 n. C. Is.
Eigenlijk is er maar een moment en dat is precies nu.
En het is eeuwigheid.
En het is een moment waarin God een vraag stelt.
En eigenlijk is de vraag, Wil je, weet je,
een zijn met de eeuwigheid ?
Wil je in de hemel zijn ?
En allemaal zeggen we, dank je, nog even niet.'
Dus is tijd eigenlijk niets anders dan telkens maar nee zeggen...
tegen God's uitnodiging.
Dat is wat tijd is. Het is niet meer 50 n. C. Dan het 2001 is, weet je.
Er is alleen dit ene moment, wat we telkens weer beleven.
En toen vertelde ze me, dat dit het verhaal is van iedereen zijn leven.
Dat ondanks alle verschillen, er alleen dat ene verhaal is,
en dat is het verhaal van het veranderen van de 'nee' naar de 'ja'.
Het hele leven is, 'Nee, dank je. Nee, dank je'.
Dan uiteindelijk is het, 'Ja ik geef toe.
Ja, ik accepteer. Ja, ik omhels.'
Ik bedoel, dat is de reis.
Iedereen komt aan het einde bij de 'ja', toch ? - Precies.
Dus wandelen we verder, en mijn hond rent naar me toe.
Dus ik aai hem. Ik ben echt blij hem te zien. Hij is al jaren dood.
Dus ik aai hem en ik realiseer me...
dat er een soort smerige pus uit zijn maag komt.
En ik kijk naar Lady Gregory, en het lijkt dat ze kucht.
Ze zegt... ', excuseer me'.
En kots druppelt van haar kin omlaag en het stinkt echt vreselijk.
En ik denk, 'Wacht even.
Dat is niet enkel de geur van kots, wat niet erg lekker ruikt.
Dat is de geur van de kots van een dode.
Weet je, dat is dubbel zo erg'.
En dan realiseer ik me dat ik eigenlijk in het land van de doden ben.
En iedereen om me heen was dood.
Mijn hond was al meer dan tien jaar dood. Lady Gregory was al langer dood dan dat.
Toen ik uiteindelijk wakker werd, dacht ik, ', dit was geen droom.
Dit was een bezoek aan de echte plaats, het land van de doden.'
Dus wat gebeurde er ? Hoe kwam je daar eindelijk weg ?
Het was net als een van die, levensveranderende ervaringen.
Ik kon daarna gewoon nooit meer op dezelfde manier naar de wereld kijken.
Ja, maar hoe geraakte je uiteindelijk uit de droom ?
Zie je, dat is mijn probleem. Ik zit gevangen.
Ik blijf... ik blijf denken dat ik wakker word, maar ik zit nog steeds in een droom.
Het lijkt eeuwig door te gaan. Ik kan er niet uit geraken.
Ik wil echt wakker worden. Hoe word je echt wakker ?
Ik weet het niet. Ik ben daar niet meer zo goed in.
Maar, als het dat is wat je denkt,
ik bedoel, dan moet je dat echt doen.
Als je kunt ontwaken, zou je het moeten doen,
want op een dag zal je er niet meer toe in staat zijn.
Dus gewoon... Maar het is gemakkelijk.
Gewoon... gewoon... ontwaken.